وقتی سکوت

تک تک نرده های دیوار خانه ام را فرا گرفت و

هیاهوی درونم در پیچک مرموز شبهای تنهاییم

درهم تنیده شد

هیچ کسی نبود که مرا در یابد

وقتی قطره های باران بر گونهای می چکید و

با اشکهایم در هم می آمیخت

هیچ کسی نبود که اشکهیم را از بارن باک کند

بوی خیسسی باران زدگی

بوی عطر تنت

بوی شور و مستی دیدنت

و نبود ی که باریدنم را ببینی چه بی وقفه بود

هنوزم پنجره اطاقم خیس است

خوشا سوز عشق و خوشا درد عشق

خوشا سینه ی پر درد عشق

خوشا عاشقان و شب تارشان

خوشا ناله های دل آزارشان

خوشا سوز عشق و خوشا درد عشق

خوشا سینه ی پر درد عشق

خوشا عاشقان و شب تارشان

خوشا ناله های دل آزارشان

خوشا سوز عشق و خوشا درد عشق

خوشا سینه ی پر درد عشق

خوشا عاشقان و شب تارشان

خوشا ناله های دل آزارشان

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی و وقتی دیدیش جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته توی چشمای کسی که تمام عشقت را ازت دزدید و بجاش یه زخم همیشگی

روی قلبت گذاشت زل بزنی و به جای این که لبریز کینه و نفرت باشی حس کنی هنوز

دوسش داری !

چقدر سخته وقتی پشتت بهش دونه های اشک گونه ها تو خیس کنه اما مجبور باشی

بخندی که نفهمه هنوزم دوسش داری!